Podstawienie w polskim prawie spadkowym.

Zgodnie z brzmieniem art. 963 kodeksu cywilnego: ,,Można powołać spadkobiercę testamentowego na wypadek, gdyby inna osoba powołana jako spadkobierca ustawowy lub testamentowy nie chciała lub nie mogła być spadkobiercą”. Jest to tzw. podstawienie zwykłe, które daje  możliwość, aby to  spadkodawca zadecydował co ma się stać, jeżeli spadkobierca nie będzie mógł być spadkobiercą (np. osoba fizyczna nie żyje w momencie otwarcia spadku, osoba prawna nie istnieje w chwili otwarcia spadku,  spadkobierca został wydziedziczony) lub po prostu nie będzie chciał dziedziczyć. Jeśli dana osoba nie chce  być spadkobiercą  to musi spadek odrzucić w terminie  6 miesięcy od chwili, kiedy dowiedziała się o powołaniu do spadku. Najlepiej będzie  omówić  podstawienie zwykłe na konkretnym przykładzie- bezdzietnego małżeństwa, które chce w pierwszej kolejności dziedziczyć po sobie, ale z oczywistych względów nie wie który z małżonków umrze pierwszy. W takiej sytuacji każdy z małżonków powinien sporządzić osobny testament zawierający podstawienie i  na wypadek, gdyby mąż/żona  nie mógł lub nie chciał dziedziczyć, do spadku powołać kolejną  osobę np. spośród dalszych krewnych.  Przyjmijmy, iż mąż umrze pierwszy- po mężu cały majątek odziedziczy więc  żona, a dopiero po śmierci żony – kolejne osoby, które były podstawione w testamencie. W kodeksie cywilnym została także uregulowana instytucja podstawienia powierniczego. Zgodnie z brzmieniem   art.  964 ,,Postanowienie testamentu, przez które spadkodawca zobowiązuje spadkobiercę do zachowania nabytego spadku i do pozostawienia go innej osobie, ma tylko ten skutek, że ta inna osoba jest powołana do spadku na wypadek, gdyby spadkobierca nie chciał lub nie mógł być spadkobiercą. Jeżeli jednak z treści testamentu lub z okoliczności wynika, iż spadkobierca bez takiego ograniczenia nie byłby powołany, powołanie spadkobiercy jest nieważne.”

Facebook

Get the Facebook Likebox Slider Pro for WordPress